جنس دستکش تعیین‌کننده‌ترین ویژگی آن است، چون هم‌زمان روی کشسانی، لمس حساس، مقاومت و احتمال حساسیت پوستی اثر می‌گذارد.

• لاتکس: بهترین کشسانی و لمس حساس را ارائه می‌دهد و برای کارهای ظریف دندان‌پزشکی بسیار محبوب است. دستکش لاتکس استریل، گزینه‌ای رایج در جراحی‌های دهان و ایمپلنت است. نکته مهم: احتمال بروز حساسیت در افراد مستعد دارد.
• نیتریل: جایگزین بدون لاتکس با مقاومت شیمیایی و پارگی بالاتر. برای پرسنلی که به لاتکس حساسیت دارند یا با مواد شیمیایی کار می‌کنند، انتخاب منطقی‌تری است؛ هرچند کشسانی آن کمی کمتر از لاتکس است.
• وینیل: اقتصادی‌ترین گزینه با راحتی مناسب برای کارهای کوتاه و کم‌ریسک. برای پروسیجرهای جراحی که با خون و مایعات بدن تماس طولانی دارند، محدودیت دارد؛ چون کشسانی و تناسب آن کمتر است.

دستکش جراحی مورد استفاده در پروسیجرهای تهاجمی باید استریل باشد. استریل بودن یعنی کاهش بار میکروبی تا سطح ایمن، با روش‌های استانداردی مانند استریلیزاسیون با اتیلن‌اکساید یا پرتو.

بسته‌بندی هر زوج دستکش باید سالم، پلمب و بدون پارگی باشد؛ چون بسته‌بندی آسیب‌دیده، استریل بودن را زیر سؤال می‌برد. برای محیط‌های با حجم کار بالا، بسته‌بندی مناسب برای پوشیدن سریع (مانند لفاف بازشونده) در صرفه‌جویی زمان اتاق درمان اثر چشمگیری دارد.

ضخامت دستکش یک تعادل ظریف است: دستکش نازک، حس لمس بالاتری می‌دهد و کارهای ظریف مثل تراش دندان یا بخیه‌زنی را راحت‌تر می‌کند؛ اما احتمال پارگی را افزایش می‌دهد. دستکش ضخیم‌تر مقاومت بیشتری دارد، ولی حس لمس را کاهش می‌دهد.

دستکش‌های جراحی معمولاً در ضخامت‌های متفاوت عرضه می‌شوند. برای درمان‌های عمومی و معاینه، ضخامت کمتر و برای جراحی‌های طولانی و پرتنش، ضخامت بیشتر توصیه می‌شود. انتخاب درست، بستگی به نوع پروسیجر شما دارد.

کشسانی مناسب، دستکش را در حرکت‌های مکرر انگشت و مچ همراهی می‌کند و از خستگی دست می‌کاهد. دستکشی که خوب کشیده می‌شود، هنگام خم کردن انگشتان گره نمی‌خورد و فشار موضعی ایجاد نمی‌کند.

کشسانی زیاد اما می‌تواند به «شل شدن» دستکش در طول درمان منجر شود. به همین دلیل، کشسانی باید همراه با بازگشت‌پذیری (Elastic Recovery) مناسب باشد تا دستکش پس از هر حرکت، فرم اولیه خود را بازیابد.

اندازه نامناسب، شایع‌ترین اشتباه در خرید دستکش جراحی است. دستکش کوچک، گردش خون انگشتان را محدود می‌کند و باعث بی‌حسی و خستگی زودرس می‌شود. دستکش بزرگ، چین می‌خورد، در ابزارهای تیز گیر می‌کند و خطر پارگی و آلودگی را بالا می‌برد.

راهنمای عمومی سایزبندی: ۶ بسیار کوچک، ۶.۵ کوچک، ۷ متوسط، ۷.۵ متوسط تا بزرگ، ۸ بزرگ و ۸.۵ و بالاتر بسیار بزرگ. اندازه دورترین نقطه کف دست (Circumference) ملاک اصلی انتخاب است، نه فقط طول انگشتان.

دستکش جراحی بدون پودر، استاندارد امروز اتاق‌های درمان است. پودر (معمولاً پودر نشاسته یا تالک) در گذشته برای راحت‌تر پوشیدن دستکش استفاده می‌شد، اما امروز به دلایل زیر توصیه نمی‌شود: